Αφιερωμένο στους ανθρώπους της Ορεινής Φωκίδας που κρατούν ζωντανή την παράδοση και χτίζουν το μέλλον με δύναμη και αξιοπρέπεια.
Παρασκευή 17 Απριλίου 2026
Άγιος Μακάριος Νοταράς: Ο φάρος του Κολλυβαδικού Κινήματος
Λάμπρος Σκόντζος, θεολόγος
Το Κολλυβαδικό Κίνημα είναι η συνέχεια του Ησυχαστικού Κινήματος και αποτελεί μια από τις πλέον γνήσιες εκφάνσεις της ορθοδόξου πνευματικότητας. Ταυτόχρονα αποτέλεσε και μια ισχυρή πνευματική αναγέννηση, σε μια πολύ δύσκολη συγκυρία για την Εκκλησία μας, κατά την οποία απειλούνταν το εκκλησιαστικό πλήρωμα από τους εξισλαμισμούς και η σώζουσα αλήθεια της Ορθοδοξίας μας από την άλωση της κακόδοξης δυτικής παράδοσης. Ένας από τους πρωτεργάτες του κινήματος υπήρξε και ο άγιος Μακάριος Νοταράς, μια μεγάλη πνευματική και εκκλησιαστική μορφή του 18ου αιώνα.
Γεννήθηκε στα Τρίκαλα της Κορινθίας στα 1731 και το βαπτιστικό του όνομα ήταν Μιχαήλ. Οι γονείς του Γεώργιος ή Γεωργαντάς Νοταράς και μητέρα του Αναστασία, ανήκαν στους άρχοντες της περιοχής, έλκοντας την καταγωγή τους από την σπουδαία και επιφανή βυζαντινή οικογένεια των Νοταράδων, της οποίας πολλοί ασκούσαν το επάγγελμα του νοτάριου, δηλ. του ταχυγράφου. Ως αρχηγός της οικογένειας αναφέρεται ο Νικόλαος Νοταράς, ο οποίος υπηρέτησε στο περιβάλλον του βυζαντινού αυτοκράτορα Μανουήλ Παλαιολόγου (1391-1425). Η οικογένεια των Νοταράδων ανέδειξε και πολλούς επιφανείς ιεράρχες, όπως ο Χρύσανθος Νοταράς.
Οι εύποροι γονείς του του έδωσαν τη μεγαλύτερη δυνατή μόρφωση. Αφού αποφοίτησε από τα σχολεία της περιοχής του, και σε ηλικία 15 ετών, μετέβη στην Κεφαλονιά, ανάμεσα στα έτη 1746-1750, για να μαθητεύσει στον εκεί ονομαστό δάσκαλο Ευστάθιο.
Από μικρός έδειξε κλήση για τη μοναχική ζωή. Γι’ αυτό κάποια στιγμή, ανάμεσα στα έτη 1758-1764, έφυγε κρυφά και πήγε στη Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου. Όμως ο πατέρας του τον ανακάλυψε και τον γύρισε στο σπίτι του. Ο Μιχαήλ μελετούσε και προσευχόταν αδιάκοπα.
Την εποχή εκείνη υπήρχε έλλειψη διδασκάλου στην Κόρινθο. Ο Μιχαήλ ανάλαβε διδακτικά καθήκοντα, χωρίς αμοιβή, γενόμενος πολύ αγαπητός στους μαθητές τους για την απλότητά του, την αγάπη του και το σεβασμό του προς αυτούς. Παράλληλα έγινε ευρύτερα γνωστή στους Κορινθίους η φήμη του, ως σώφρονα και πνευματικού ανθρώπου, ώστε όταν κοιμήθηκε ο Μητροπολίτης Παρθένιος (1764), οι κάτοικοι ζήτησαν από τον Πατριάρχη Σαμουήλ, να τον διαδεχθεί εκείνος, παρά το γεγονός ότι ήταν ακόμη λαϊκός. Εκάρη μοναχός, λαμβάνοντας το μοναχικό όνομα Μακάριος, κατόπιν χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και στη συνέχεια Επίσκοπος και Μητροπολίτης του Αποστολικού Θρόνου της Κορίνθου.
Ως Επίσκοπος άσκησε αξιόλογη ποιμαντική, κοινωνική και εθνική δράση. Με το ξέσπασμα της επανάστασης των Ορλωφικών (1770) τάχτηκε υπέρ των επαναστατών και παρέσχε αξιόλογη βοήθεια. Ρωσικό έντυπο αναφέρει γι’ αυτόν: «ως άλλος απόστολος Παύλος, όχι με το ξίφος αρματωμένος, αλλά με την αρετήν κεκοσμημένος, διοικεί και κρατύνει την εκκλησίαν». Μετά όμως την αποτυχία και τις σφαγές που ακολούθησαν, κάτεστη στόχος των Οθωμανών και για τούτο αναγκάστηκε να καταφύγει στη Ζάκυνθο με την οικογένειά του. Εκεί συνάντησε τον ονομαστό δάσκαλο του Γένους και κληρικό Νικηφόρο Θεοτόκη, με τον οποίο συνεργάστηκε, καταστρώνοντας σχέδιο για την πνευματική βοήθεια του υπόδουλου Γένους.
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, μετά από απαίτηση της Υψηλής Πύλης, ζήτησε από όλους τους φυγάδες Επισκόπους των επαναστατημένων περιοχών να παραιτηθούν και να εκλεγούν άλλοι στη θέση τους. Όμως ο Μακάριος αρνήθηκε.
Τελικά εξελέγη στη θέση του άλλος Επίσκοπος, και του ιδίου του αποδόθηκε ο τίτλος του πρώην Κορίνθου.
Στη Ζάκυνθο και με την παρότρυνση του Νικηφόρου Θεοτόκη, κατέστρωσε ένα φιλόδοξο σχέδιο, πνευματικής αφύπνισης του υπόδουλου Γένους και την ανάταση του εκκλησιαστικού φρονήματος. Γι’ αυτό το λόγο περιόδευσε, ανάμεσα στα έτη 1773-1774, στην Κεφαλονιά, ξανά στη Ζάκυνθο και κατόπιν στην Ύδρα, όπου συνάντησε και γνώρισε τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη και ησύχασε σε κάποια Μονή. Από εκεί μετέβη στη Χίο και στα 1777, έφτασε στον Άγιον Όρος, εκπληρώνοντας διακαή του επιθυμία να ζήσει στην αθωνική πολιτεία. Εγκαταστάθηκε στο Κελλίο «Άγιος Αντώνιος», όπου συγκατοίκησε με τον συμπατριώτη του Γέροντα Δαβίδ. Εκεί συναντήθηκε και πάλι με τον άγιο Νικόδημο Αγιορείτη.
Σύντομα διαπίστωσε ότι δεν ήταν ήρεμα τα πράγματα στο αγιώνυμο Όρος. Οι μοναχοί βρισκόταν σε σφοδρή διαμάχη, σχετικά με την ημέρα τελέσεων των μνημοσύνων και τα κόλλυβα. Η μια μερίδα ακολουθούσε την αρχέγονη παράδοση της Εκκλησίας, τελώντας τα μνημόσυνα το Σάββατο, οι δε επηρεασμένοι από την δυτική παράδοση, τα τελούσε την Κυριακή. Δεν ήταν μόνο τα μνημόσυνα το πρόβλημα, αλλά και μια σειρά ζητημάτων, τα οποία αλλοίωναν την παράδοση και παρέκλιναν σε δυτικά πρότυπα. Άλλωστε βρισκόμαστε σε μια εποχή έντονης δράσης των δυτικών μισιοναρίων (ιεραποστόλων) στον ελλαδικό χώρο, ασκώντας έντονη διαβρωτική δράση, με την αφειδώς στήριξη του Βατικανού και Προτεσταντικών Ομολογιών και την ανοχή της Υψηλής Πύλης.
Ο Μακάριος τάχτηκε με την μερίδα των παραδοσιακών μοναχών. Στη Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου αρνήθηκε να τελέσει μνημόσυνο ημέρα Κυριακή, δίνοντας την αφορμή να ξεκινήσει το Κολλυβαδικό Κίνημα. Ακολουθώντας ο Μακάριος την αρχαία παράδοση της Εκκλησίας, θεωρούσε λάθος την τέλεση των Ιερών Μνημοσύνων κατά την χαρμόσυνη ημέρα της Κυριακής, τη στιγμή που η Εκκλησία είχε θεσπίσει το Σάββατο ως ημέρα των ψυχών και την τέλεση των Μνημοσύνων. Όμως η άρνηση αυτή είχε ως συνέπεια να εγερθούν εναντίον του οι υπέρμαχοι της τελέσεως των την Κυριακή. Τον κατήγγειλαν στον Οικουμενικό Πατριάρχη Σωφρόνιο Β΄ (1771-1780), ως «ταραξία και υπεύθυνο εισαγωγής νεωτερισμών στην Εκκλησία»!
Ο Μακάριος, ως μια χαρισματική μορφή και καλλιεργημένη προσωπικότητα, δεν ήθελε να δημιουργήσει διχαστικές τάσεις στους μοναχούς του Αγίου Όρους και γι’ αυτό, γεμάτος απογοήτευση και φοβούμενος ακόμα και για τη ζωή του, έφυγε, στα μέσα του 1776, για τη Χίο. Εκεί έλαβε και την πατριαρχική επιστολή, η οποία με δριμύ χαρακτήρα, καταδίκαζε τη διαγωγή του στο Άγιον Όρος, ως «φατριαστική». Παρά ταύτα όμως οι Χιώτες τον υποδέχτηκαν και εκδήλωσαν τη στήριξή τους στο πρόσωπό του. Επιφανείς και ισχυροί κάτοικοι του νησιού, με επικεφαλής τον άρχοντα της Κωνσταντινουπόλεως Σκαναβή, μεσολάβησαν στο Πατριαρχείο και σταμάτησαν οι διώξεις του.
Στη συνέχεια ανάλαβε και πάλι περιοδεία στην Πάτμο, την Ύδρα και την Κορινθία. Όταν επήρθε κάποια ηρεμία, επέστρεψε στο χωριό του, τα Τρίκαλα, για να ησυχάσει. Όμως ο θάνατος του αδελφού του από του Τούρκους τον ανάγκασε να φύγει ξανά.
Μετά από λίγο καιρό κοιμήθηκε ο πατέρας του και περιήλθαν στην κατοχή του χρεωστικοί τίτλοι της πατρικής του περιουσίας. Σε αυτούς καταλογίζονταν χρεοφειλέτες του πατέρα του. Τότε εκείνος χάρισε τα χρέη και έφυγε ξανά για το Άγιον Όρος. Αλλά δυστυχώς συνάντησε την αντιπαλότητα και εχθρότητα των αντικολλυβάδων και δεν μπόρεσε να βρει ησυχία. Γι’ αυτό αναγκάστηκε να αφήσει και πάλι το Περιβόλι της Παναγίας και να καταφύγει στην Πάτμο, όπου σύστησε το Ησυχαστήριο των Αγίων Πάντων. Τελικά, στα 1790, κατέληξε στην Χίο, όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα, στο «κάθισμα», των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στις βόρειες - βορειοδυτικές παρυφές του Βροντάδου, στις υπώρειες του όρους Αίπου, ασχολούμενος με την άσκηση, την προσευχή, τη νηστεία, τη μελέτη και την συγγραφή. Είχε μάλιστα συνδεθεί, με αδελφική φιλία, με τον άγιο Αθανάσιο Πάριο και τον Ιερομόναχο Νικηφόρο. Εκεί έμεινε ησυχάζων δώδεκα χρόνια. Με επιστολές του απέτρεψε χιλιάδες εξισλαμισμούς και διέδωσε τις αρχές του Κολλυβαδικού Κινήματος.
Κοιμήθηκε ειρηνικά στις 17 Απριλίου του 1805. Το σκήνωμά του ενταφιάσθηκε στον περίβολο του ναού των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στη νότια πλευρά του. Τη βιογραφία του έγραψε ο φίλος του άγιος Αθανάσιος Πάριος. Η ανακομιδή των λειψάνων του έγινε το 1808.
Η μνήμη του εορτάζεται στις 17 Απριλίου, την ημέρα της οσιακής του κοίμησης. Στην κοινότητα Μύλοι της Σάμου εορτάζεται πανηγυρικά η μνήμη του στις 16 Μαΐου.
Η προσωπικότητα του αγίου Μακαρίου Νοταρά είναι πολύ σημαντική, καθότι διαδραμάτισε σπουδαίο ρόλο στην ταραγμένη, για την Εκκλησία και το Έθνος μας, εκείνη εποχή, ως εκκλησιαστικός άνδρας και διδάσκαλος του Γένους. Υπήρξε πρωτοπόρος στο Κολλυβαδικό Κίνημα, μαζί με τους εξίσου σημαντικούς εκκλησιαστικούς άνδρες της εποχής, μοναχό Νεόφυτο Καυσοκαλυβίτη, άγιο Νικόδημο Αγιορείτη, άγιο Αθανάσιο Πάριο και άλλους πολλούς, οι οποίοι αντιστάθηκαν σθεναρά στην αλλοίωση των ορθοδόξων παραδόσεων και του ελληνορθοδόξου ήθους από την επέλαση των κακοδόξων δυτικών χριστιανικών παραδόσεων.
Το Κολλυβαδικό Κίνημα, παρά την κατασυκοφάντησή του, (και δυστυχώς ως τις μέρες μας), αποτέλεσε μια ισχυρή πνευματική αφύπνιση – επιστροφή στις ορθόδοξες πατερικές ρίζες, διασώζοντας την σώζουσα ορθόδοξη πίστη, το ορθόδοξο ήθος και τον ελληνορθόδοξο τρόπο ζωής και πολιτείας από τις φράγκικες καινοτομίες. Δεν θα πρέπει να παραβλέπουμε το γεγονός πως, ό, τι γνήσιο ορθόδοξο κατέχουμε στις μέρες μας, το οφείλουμε στο Κολλυβαδικό Κίνημα και τους συνεχιστές του.
σχόλιο:Παράδειγμα για τους σημερινούς Επισκόπους όταν κατάφωρα αδικούνται ο Άγιος Μακάριος και για τους αδικηθέντες και εκδιωχθέντες 12 Μητροπολίτες από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Σεραφείμ και για την περίπτωση του Τυχικου Πάφου ..η ιστορία ως φάρσα επαναλαμβάνετε οι πρωταγωνιστές δυστυχώς αντιδρούν διαφορετικά .
ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ ΤΗΣ ΚΤΙΣΕΩΣ
Λογοι του χαρισματικού Αγίου της Εκκλησίας μας, του Οσίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου _
«Να χαίρεσθε όσα μας περιβάλλουν. Όλα μας διδάσκουν και μας οδηγούν στον Θεό. Όλα γύρω μας είναι σταλαγματιές της αγάπης του Θεού. Και τα έμψυχα και τα άψυχα και τα φυτά και τα ζώα και τα πουλιά και τα βουνά και η θάλασσα και το ηλιοβασίλεμα και ο έναστρος ουρανός. Είναι οι μικρές αγάπες, μέσα απ’ τις οποίες φθάνομε στη μεγάλη Αγάπη, τον Χριστό. Τα λουλούδια, για παράδειγμα, έχουν την χάρη τους, μας διδάσκουν με το άρωμά τους, με το μεγαλείο τους. Μας μιλούν για την αγάπη του Θεού. Σκορπούν το άρωμά τους, την ομορφιά τους σε αμαρτωλούς και δικαίους.
Για να γίνει κανείς Χριστιανός, πρέπει να έχει ποιητική ψυχή, πρέπει να γίνει ποιητής. «Χοντρές» ψυχές κοντά Του ο Χριστός δεν θέλει. Ο Χριστιανός, έστω και μόνο όταν αγαπάει, είναι ποιητής, είναι μες στην ποίηση. Την αγάπη ποιητικές καρδιές την ενστερνίζονται, τη βάζουν μέσα στην καρδιά τους, την αγκαλιάζουν, την νιώθουν βαθιά…
Η φύση είναι το μυστικό Ευαγγέλιο. Όταν, όμως, δεν έχει κανείς εσωτερική Χάρη, δεν τον ωφελεί η φύση.
Η φύση μας ξυπνάει, αλλά δεν μπορεί να μας πάει στον Παράδεισο.
Ο πνευματέμφορος, αυτός που έχει το Πνεύμα του Θεού, προσέχει όπου περνάει, είναι όλο μάτια, όλο όσφρηση. Όλες του οι αισθήσεις ζούνε, αλλά ζούνε με το Πνεύμα του Θεού. Είναι αλλιώτικος. Όλα τα βλέπει κι όλα τ’ ακούει· βλέπει τα πουλιά, την πέτρα, την πεταλούδα…. Περνάει από κάπου, αισθάνεται το καθετί, ένα άρωμα, για παράδειγμα. Ζει μέσα σε όλα· στις πεταλούδες, στις μέλισσες κ.λπ. Η Xάρις τον κάνει να είναι προσεκτικός. Θέλει να είναι μαζί με όλα».
Οι βασικές διαφορές τής αρχαίας Φιλοσοφίας και τής Θεολογίας
Η αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία, παρά την ανωτερότητά της από τις πολυθεϊστικές πλάνες, δεν έπαυε να είναι μια "από κάτω προς τα πάνω" αναζήτηση, και όχι Αποκάλυψη τού ιδίου τού Θεού. Περιείχε λοιπόν κάποια βασικά σημεία, που ήταν εσφαλμένα. θα δούμε τις βασικές διαφορές τής αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας, και τής Χριστιανικής Θεολογίας.
Η αρχαία ελληνική φιλοσοφία κάνει σαφή διάκριση μεταξύ ύλης και πραγματικότητος. Θεωρεί, δηλαδή, ότι άλλο είναι η πραγματικότης και άλλο η ύλη και ο κόσμος, όλα αυτά τα οποία βλέπουμε και αισθανόμαστε. «Βασική προϋπόθεσις της φιλοσοφίας είναι ότι μόνον το αγέννητον και αναλλοίωτον είναι αθάνατον και πραγματικόν. Πάν ό,τι έχει αρχήν εν χρόνω έχει και τέλος".
Ξεκινώντας η αρχαία φιλοσοφία από αυτήν την διαπίστωση έφθανε σε διάφορα συμπεράσματα τα οποία είναι διαμετρικά αντίθετα πρός την διδασκαλία της Εκκλησίας. Κατά τους αρχαίους φιλοσόφους, «η δημιουργία είναι η μία φυσική απόρροια της ουσίας του ενός (πανθεϊσμός), ή μία φαινομενική ή και πεπτωκυία αντανάκλασις ενός αγέννητου πραγματικού κόσμου υποστατικών ιδεών (ιδεαλισμός), ή μία αδιάσπαστος ένωσις μορφής και ύλης, κατά την οποίαν η ύλη είνα η αρχή πολλαπλασιασμού της μορφής, αλλά χωρίς ανεξάρτητον ύπαρξιν και χωρίς απαρχήν (Αριστοτέλης)». Έτσι οι φιλόσοφοι ή κατέληγαν σε έναν πανθεϊσμό, σύμφωνα με τον οποίο ο Θεός ταυτιζόταν με τον κόσμο, ή σε έναν αφηρημένο ιδεαλισμό σύμφωνα με τον οποίο ο Θεός είναι ένα τέλειο, ανυπόστατο και ανενέργητο όν, που έχει σύντροφο ένα «αγέννητον συγκρότημα υποστατικών ιδεών και αξιών», ή ακόμη ένα «αεί ακίνητον κινούν το αεί κινούμενον άνευ επαφής μετά του κόσμου».
Καρπός αυτής της θεωρήσεως του Θεού και της δημιουργίας του κόσμου είναι ότι ο προορισμός του ανθρώπου είναι αφ’ ενός μεν ο ηδονισμός, αφ’ ετέρου δε ο ευδαιμονισμός. Κατά τον ηδονισμό, οι φυσικές ορμές είναι αναπόφευκτες και η ικανοποίησή τους οδηγεί τον άνθρωπο στην λύτρωση από τις κατώτερες πιεστικές ανάγκες, ενώ κατά τον ευδαιμονισμό, η ικανοποίηση της δίψας του ανθρώπου βρίσκεται όταν ο άνθρωπος επιστρέψη στα αγέννητα και αμετάβλητα, που είναι ο κόσμος των ιδεών. Αυτό κατ’ επέκταση σημαίνει ότι, κατά την φιλοσοφία, η λύτρωση του ανθρώπου έγκειται στην φυγή από την φθαρτή ύλη και την προσκόλλησή του στα αγένννητα (Ιωάννου Ρωμανίδου: Προπατορικόν αμάρτημα, εκδ. Δόμος, Αθήνα 1989, σελ. 30-32).
Με μιά πρόχειρη ματιά φαίνεται ότι ο θεός των φιλοσόφων και της φιλοσοφίας δεν είναι ο Θεός της Εκκλησίας, ότι ο θεός της φιλοσοφίας είναι ένας αφηρημένος και ανύπαρκτος θεός και ότι ο άνθρωπος της φιλοσοφίας δεν είναι ο ίδιος με τον άνθρωπο της Εκκλησίας. Αυτό θα το δούμε αναλυτικότερα πιό κάτω και θα διαπιστώσουμε την αντίθεση των αγίων Πατέρων πρός την φιλοσοφία και τους φιλοσόφους.
Προηγουμένως μιλήσαμε για τον ιδεαλισμό. Δεν ξεχνούμε ότι αυτός ο κόσμος των ιδεών είναι η βασική διδασκαλία του Πλάτωνος. Κατά τον Πλάτωνα, ο κόσμος τον οποίο βλέπουμε, ακόμη και η ψηχή του ανθρώπου είναι ένα αντίγραφο του πραγματικού κόσμου, του κόσμου των ιδεών και επί πλέον ο κόσμος αυτός των φαινομένων είναι πτώση εκ του κόσμου της πραγματικότητος που είναι ο κόσμος των ιδεών. Ο Πλάτων με τον όρο ιδέα δηλώνει "τας καθόλου ή γενικάς εννοίας, τας αποτελούσας το μόνιμον ποιόν της ουσίας των όντων, αίτινες ου μόνον είνε πρότυπα ή παραδείγματα των επί μέρους όντων, αλλ’ υπάρχουσι και πράγματι καθ’ εαυτάς" (Χρήστου Ανδρούτσου: Λεξικόν Φιλοσοφίας, εκδ. Ρηγοπούλου, έτος 1965, σελ. 186).
Ο Πλάτων δίδασκε ότι οι ιδέες είναι «ουσίαι αυθυπόστατοι, άυλοι, και αμετάβλητοι, πλήν απρόσιτοι εις τας ημετέρας αισθήσεις και μόνον δια του νού θεαταί». Τα αντικείμενα τα οποία μας περιβάλλουν, επειδή εύκολα μεταβάλλονται, δεν μας δίνουν ακριβή εικόνα των αναλλοιώτων και μονίμων αυτών ιδεών. Η ψυχή διατηρεί στην μνήμη της αναμνήσεις αυτών των ιδεών, κατά τον χρόνο της προϋπάρξεώς της, πρίν, δηλαδή, φυλακισθεί στο σώμα.
Επομένως, η λύτρωση του ανθρώπου επιτυγχάνεται όταν η ψυχή γνωρίσει και ενωθεί με τα αρχέτυπα αυτά, με τις ιδέες αυτές, και όταν φυσικά η ψυχή ελευθερωθή από το σώμα, που είναι το δεσμωτήριό της. Κατά τον Πλάτωνα, ο θεός είναι το άναρχο και απόλυτο όν το οποίο είναι «αεί όν και ούτε γιγνόμενον ούτε απολλύμενον, ούτε αυξανόμενον, ούτε φθίνον». Έτσι ονομάζει τον θεό άλλοτε «αγαθόν», άλλοτε «ιδέαν του αγαθού», άλλοτε «αμήχανον κάλλος», άλλοτε «αρχήν ανυπόθετον», ήτοι απόλυτον, άλλοτε «αρχήν των πάντων» (Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαιδεία, τόμος 10ος, σελ. 424, 425).
Ο Αριστοτέλης δεχόταν την θεωρία περί των ιδεών του Πλάτωνος. Όμως δεν δεχόταν τις ιδέες σαν αυθυπόστατες και υπεραισθητές ουσίες, αλλά σαν είδη που υπάρχουν στα αισθητά και σαν δυνάμεις που διαμορφώνουν την ύλη. Το είδος μαζί με την ύλη «αποτελεί την ουσίαν των όντων» (Χρήστου Ανδρούτσου: Λεξικόν Φιλοσοφίας, εκδ. Ρηγοπούλου, έτος 1965, σελ. 51).
Στα φυσικά συγγράμματά του ο Αριστοτέλης εξετάζει τί είναι η ύλη, η κίνηση, ο τόπος, το κενό, το άπειρο, ο χρόνος. Λέγει ότι φυσικά είναι όσα έχουν μέσα τους «αρχήν κινήσεως».
Με την κίνηση εξέρχεται η ύλη από την ακαθοριστία της και λαμβάνει ορισμένη μορφή, είδος. Αλλά η πρώτη αρχή της κινήσεως δεν βρίσκεται στην ύλη. Η αρχή της πηγάζει από τον θεό ο οποίος είναι το πρώτο ακίνητον κινούν. Ο Αριστοτέλης δέχεται ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε από τον θεό, αλλά ταυτόχρονα διδάσκει ότι ο κόσμος υπάρχει προαιωνίως. Ακόμη δε και ο χρόνος και η κίνηση θα έχουν αιώνια διάρκεια. Λέγει επί πλέον ότι η ύλη καταλαμβάνεται από κάποιον έρωτα πρός τον θεό, που είναι «το κινούν ακίνητον», και είναι η πηγή κάθε μορφοποιήσεως. Ο θεός είναι εκείνος που εμπνέει τον ερωτα στην ύλη και την θέτει σε λειτουργία ώστε να λάβη ωρισμένη μορφή. Αυτό θα συνεχίζεται αιωνίως (Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος 3ος, σελ. 145-146).
Σε όλες αυτές τις θεωρίες των φιλοσόφων και της φιλοσοφίας μπορούμε να δούμε την αντίθεση της θεολογίας και γενικότερα της εκκλησιαστικής διδασκαλίας και ζωής σε δυό συγκεκριμένα σημεία. Το ένα είναι το περιεχόμενο της διδασκαλίας των φιλοσόφων και το άλλο η μεθοδολογία που χρησιμοποίησαν οι φιλόσοφοι για να καταλήξουν σ’ αυτά τα συμπεράσματα.
Όλες οι απόψεις των φιλοσόφων απεδοκιμάσθησαν από τους Πατέρας της Εκκλησίας. Στην Εκκλησίας δεν δεχόμαστε την διδασκαλία περί ιδεών, ούτε την οντολογία του Θεού, όπως την περιγράφουν οι φιλόσοφοι, ούτε την προΰπαρξη της ψυχής, ούτε την αιωνιότητα του κόσμου και του χρόνου, ούτε τα περί λυτρώσεως του ανθρώπου -ότι πρέπει, δηλαδή, να φύγη η ψυχή από το σώμα, που είναι δεσμωτήριο της ψυχής- ούτε ότι ο θεός είναι το πρώτον ακίνητον κινούν κ.λ.π. Αντίθετα, οι άγιοι Πατέρες εκφράζουν την αλήθεια της Εκκλησίας, ότι ο Θεός δεν είναι η ιδέα του αγαθού, όπως έλεγε ο Πλάτων, αλλά ο προσωπικός Θεός που εμφανίσθηκε στους Προφήτας, Αποστόλους και αγίους.
Η ψυχή δεν προϋπήρχε, αλλά δημιουργείται από τον Θεό ταυτόχρονα με το σώμα. Το σώμα δεν είναι το δεσμωτήριο της ψυχής, αλλά μαζί με την ψυχή αποτελεί τον άνθρωπο, αφού το σώμα δεν είναι ο πλήρης άνθρωπος, αλλά το σώμα του ανθρώπου, και η ψυχή δεν είνσι ο πλήρης άνθρωπος, αλλά η ψυχή του ανθρώπου. Διδάσκουν επίσης οι άγιοι Πατέρες ότι ο κόσμος δεν ήλθε στην ύπαρξη από την πτώση του από τον λεγόμενο πραγματικό κόσμο, δηλαδή τον κόσμο των ιδεών, αλλά δημιουργήθηκε από τον Θεό κατά θετικό τρόπο. Επίσης διδάσκουν ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε «εκ του μηδενός» και ότι διευθύνεται από την άκτιστη Πρόνοια και την άκτιστη κυβερνητική ενέργεια του Θεού. Επίσης διδάσκουν οι άγιοι Πατέρες ο έρωτας δεν είναι μόνον μιά κίνηση του ανθρώπου πρός τον Θεό, όπως έλεγε ο Πλάτων, ούτε εκφράζει την αδυναμία του ανθρώπου που κινείται πρός το πρώτον ακίνητον κινούν για να αισθανθή πληρότητα, αλλά ότι είναι θετική ενέργεια. Ο Θεός δεν είναι απλώς το ακίνητον κινούν, αλλά συγχρόνως κινείται πρός τον άνθρωπο. Κινεί και κινείται. Και ο έρωτας δεν είναι στοιχείο αδυναμίας του ανθρώπου, αφού έρως ονομάζεται και αυτός ο Ίδιος ο Θεός, ο οποίος είναι έρως και εραστόν, που κινεί και κινείται. Ανέφερα τηλεγραφικά τις κεντρικές απόψεις των αγίων Πατέρων που αντιτίθεται στην φιλοσοφία. Δεν τις αναλύω περισσότερο γιατί δεν είναι αυτός ο σκοπός μου εδώ.
Το ότι η Εκκλησία απέρριψε όλες αυτές τις θεωρίες των φιλοσόφων μπορεί να το δή κανείς συνοπτικά στο «Συνοδικόν» της Ορθοδοξίας, ένα κείμενο το οποίο διαβάζεται την Κυριακή της Ορθοδοξίας. Μάλιστα όχι μόνον απορρίπτονται αυτές οι θεωρίες ως κακόδοξες, αλλά ρητώς και επανειλημμένως λέγεται ότι όσοι δέχονται τις θεωρίες των φιλοσόφων αναθεματίζονται από την Εκκλησία. Αναθεματίζονται όσοι δέχονται «τας Πλατωνικάς ιδέας ως αληθείς» και όσοι λέγουν και δέχονται «ως αυθυπόστατον την ύλην». Επίσης αναθεματίζονται όσοι δέχονται και μεταδίδουν «τα μάταια και ελληνικά ρήματα», όσοι ισχυρίζονται ότι «προΰπαρξίς εστι τών ψυχών, καί ουκ εκ τού μη όντος τα πάντα εγένετο, καί παρήχθησαν». Ακόμη αναθεματίζονται όσοι δογματίζουν «την ύλην άναρχον, και τας ιδέας, ή συνάναρχον τώ Δημιουργώ πάντων και Θεώ» και ότι όλα τα κτίσματα «αΐδιά τε εισι και άναρχα, και διαμένουσιν αναλλοίωτα». Επίσης αναθεματίζονται όσοι προτιμούν «την μωράν των έξωθεν φιλοσόφων λεγομένην σοφίαν» όσοι ακολουθούν "τοίς καθηγηταίς αυτών» και όσοι δέχονται «τας τε μετεμψυχώσεις των ανθρωπίνων ψυχών" (Τριώδιον, εκδ. ΦΩΣ, σελ. 159-160).
Απόσπασμα από το βιβλίο τού σεβ. Ναυπάκτουπ. Ιεροθέου: "Το πρόσωπο στην Ορθόδοξη παράδοση
Η αρχαία ελληνική φιλοσοφία κάνει σαφή διάκριση μεταξύ ύλης και πραγματικότητος. Θεωρεί, δηλαδή, ότι άλλο είναι η πραγματικότης και άλλο η ύλη και ο κόσμος, όλα αυτά τα οποία βλέπουμε και αισθανόμαστε. «Βασική προϋπόθεσις της φιλοσοφίας είναι ότι μόνον το αγέννητον και αναλλοίωτον είναι αθάνατον και πραγματικόν. Πάν ό,τι έχει αρχήν εν χρόνω έχει και τέλος".
Ξεκινώντας η αρχαία φιλοσοφία από αυτήν την διαπίστωση έφθανε σε διάφορα συμπεράσματα τα οποία είναι διαμετρικά αντίθετα πρός την διδασκαλία της Εκκλησίας. Κατά τους αρχαίους φιλοσόφους, «η δημιουργία είναι η μία φυσική απόρροια της ουσίας του ενός (πανθεϊσμός), ή μία φαινομενική ή και πεπτωκυία αντανάκλασις ενός αγέννητου πραγματικού κόσμου υποστατικών ιδεών (ιδεαλισμός), ή μία αδιάσπαστος ένωσις μορφής και ύλης, κατά την οποίαν η ύλη είνα η αρχή πολλαπλασιασμού της μορφής, αλλά χωρίς ανεξάρτητον ύπαρξιν και χωρίς απαρχήν (Αριστοτέλης)». Έτσι οι φιλόσοφοι ή κατέληγαν σε έναν πανθεϊσμό, σύμφωνα με τον οποίο ο Θεός ταυτιζόταν με τον κόσμο, ή σε έναν αφηρημένο ιδεαλισμό σύμφωνα με τον οποίο ο Θεός είναι ένα τέλειο, ανυπόστατο και ανενέργητο όν, που έχει σύντροφο ένα «αγέννητον συγκρότημα υποστατικών ιδεών και αξιών», ή ακόμη ένα «αεί ακίνητον κινούν το αεί κινούμενον άνευ επαφής μετά του κόσμου».
Καρπός αυτής της θεωρήσεως του Θεού και της δημιουργίας του κόσμου είναι ότι ο προορισμός του ανθρώπου είναι αφ’ ενός μεν ο ηδονισμός, αφ’ ετέρου δε ο ευδαιμονισμός. Κατά τον ηδονισμό, οι φυσικές ορμές είναι αναπόφευκτες και η ικανοποίησή τους οδηγεί τον άνθρωπο στην λύτρωση από τις κατώτερες πιεστικές ανάγκες, ενώ κατά τον ευδαιμονισμό, η ικανοποίηση της δίψας του ανθρώπου βρίσκεται όταν ο άνθρωπος επιστρέψη στα αγέννητα και αμετάβλητα, που είναι ο κόσμος των ιδεών. Αυτό κατ’ επέκταση σημαίνει ότι, κατά την φιλοσοφία, η λύτρωση του ανθρώπου έγκειται στην φυγή από την φθαρτή ύλη και την προσκόλλησή του στα αγένννητα (Ιωάννου Ρωμανίδου: Προπατορικόν αμάρτημα, εκδ. Δόμος, Αθήνα 1989, σελ. 30-32).
Με μιά πρόχειρη ματιά φαίνεται ότι ο θεός των φιλοσόφων και της φιλοσοφίας δεν είναι ο Θεός της Εκκλησίας, ότι ο θεός της φιλοσοφίας είναι ένας αφηρημένος και ανύπαρκτος θεός και ότι ο άνθρωπος της φιλοσοφίας δεν είναι ο ίδιος με τον άνθρωπο της Εκκλησίας. Αυτό θα το δούμε αναλυτικότερα πιό κάτω και θα διαπιστώσουμε την αντίθεση των αγίων Πατέρων πρός την φιλοσοφία και τους φιλοσόφους.
Προηγουμένως μιλήσαμε για τον ιδεαλισμό. Δεν ξεχνούμε ότι αυτός ο κόσμος των ιδεών είναι η βασική διδασκαλία του Πλάτωνος. Κατά τον Πλάτωνα, ο κόσμος τον οποίο βλέπουμε, ακόμη και η ψηχή του ανθρώπου είναι ένα αντίγραφο του πραγματικού κόσμου, του κόσμου των ιδεών και επί πλέον ο κόσμος αυτός των φαινομένων είναι πτώση εκ του κόσμου της πραγματικότητος που είναι ο κόσμος των ιδεών. Ο Πλάτων με τον όρο ιδέα δηλώνει "τας καθόλου ή γενικάς εννοίας, τας αποτελούσας το μόνιμον ποιόν της ουσίας των όντων, αίτινες ου μόνον είνε πρότυπα ή παραδείγματα των επί μέρους όντων, αλλ’ υπάρχουσι και πράγματι καθ’ εαυτάς" (Χρήστου Ανδρούτσου: Λεξικόν Φιλοσοφίας, εκδ. Ρηγοπούλου, έτος 1965, σελ. 186).
Ο Πλάτων δίδασκε ότι οι ιδέες είναι «ουσίαι αυθυπόστατοι, άυλοι, και αμετάβλητοι, πλήν απρόσιτοι εις τας ημετέρας αισθήσεις και μόνον δια του νού θεαταί». Τα αντικείμενα τα οποία μας περιβάλλουν, επειδή εύκολα μεταβάλλονται, δεν μας δίνουν ακριβή εικόνα των αναλλοιώτων και μονίμων αυτών ιδεών. Η ψυχή διατηρεί στην μνήμη της αναμνήσεις αυτών των ιδεών, κατά τον χρόνο της προϋπάρξεώς της, πρίν, δηλαδή, φυλακισθεί στο σώμα.
Επομένως, η λύτρωση του ανθρώπου επιτυγχάνεται όταν η ψυχή γνωρίσει και ενωθεί με τα αρχέτυπα αυτά, με τις ιδέες αυτές, και όταν φυσικά η ψυχή ελευθερωθή από το σώμα, που είναι το δεσμωτήριό της. Κατά τον Πλάτωνα, ο θεός είναι το άναρχο και απόλυτο όν το οποίο είναι «αεί όν και ούτε γιγνόμενον ούτε απολλύμενον, ούτε αυξανόμενον, ούτε φθίνον». Έτσι ονομάζει τον θεό άλλοτε «αγαθόν», άλλοτε «ιδέαν του αγαθού», άλλοτε «αμήχανον κάλλος», άλλοτε «αρχήν ανυπόθετον», ήτοι απόλυτον, άλλοτε «αρχήν των πάντων» (Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαιδεία, τόμος 10ος, σελ. 424, 425).
Ο Αριστοτέλης δεχόταν την θεωρία περί των ιδεών του Πλάτωνος. Όμως δεν δεχόταν τις ιδέες σαν αυθυπόστατες και υπεραισθητές ουσίες, αλλά σαν είδη που υπάρχουν στα αισθητά και σαν δυνάμεις που διαμορφώνουν την ύλη. Το είδος μαζί με την ύλη «αποτελεί την ουσίαν των όντων» (Χρήστου Ανδρούτσου: Λεξικόν Φιλοσοφίας, εκδ. Ρηγοπούλου, έτος 1965, σελ. 51).
Στα φυσικά συγγράμματά του ο Αριστοτέλης εξετάζει τί είναι η ύλη, η κίνηση, ο τόπος, το κενό, το άπειρο, ο χρόνος. Λέγει ότι φυσικά είναι όσα έχουν μέσα τους «αρχήν κινήσεως».
Με την κίνηση εξέρχεται η ύλη από την ακαθοριστία της και λαμβάνει ορισμένη μορφή, είδος. Αλλά η πρώτη αρχή της κινήσεως δεν βρίσκεται στην ύλη. Η αρχή της πηγάζει από τον θεό ο οποίος είναι το πρώτο ακίνητον κινούν. Ο Αριστοτέλης δέχεται ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε από τον θεό, αλλά ταυτόχρονα διδάσκει ότι ο κόσμος υπάρχει προαιωνίως. Ακόμη δε και ο χρόνος και η κίνηση θα έχουν αιώνια διάρκεια. Λέγει επί πλέον ότι η ύλη καταλαμβάνεται από κάποιον έρωτα πρός τον θεό, που είναι «το κινούν ακίνητον», και είναι η πηγή κάθε μορφοποιήσεως. Ο θεός είναι εκείνος που εμπνέει τον ερωτα στην ύλη και την θέτει σε λειτουργία ώστε να λάβη ωρισμένη μορφή. Αυτό θα συνεχίζεται αιωνίως (Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος 3ος, σελ. 145-146).
Σε όλες αυτές τις θεωρίες των φιλοσόφων και της φιλοσοφίας μπορούμε να δούμε την αντίθεση της θεολογίας και γενικότερα της εκκλησιαστικής διδασκαλίας και ζωής σε δυό συγκεκριμένα σημεία. Το ένα είναι το περιεχόμενο της διδασκαλίας των φιλοσόφων και το άλλο η μεθοδολογία που χρησιμοποίησαν οι φιλόσοφοι για να καταλήξουν σ’ αυτά τα συμπεράσματα.
Όλες οι απόψεις των φιλοσόφων απεδοκιμάσθησαν από τους Πατέρας της Εκκλησίας. Στην Εκκλησίας δεν δεχόμαστε την διδασκαλία περί ιδεών, ούτε την οντολογία του Θεού, όπως την περιγράφουν οι φιλόσοφοι, ούτε την προΰπαρξη της ψυχής, ούτε την αιωνιότητα του κόσμου και του χρόνου, ούτε τα περί λυτρώσεως του ανθρώπου -ότι πρέπει, δηλαδή, να φύγη η ψυχή από το σώμα, που είναι δεσμωτήριο της ψυχής- ούτε ότι ο θεός είναι το πρώτον ακίνητον κινούν κ.λ.π. Αντίθετα, οι άγιοι Πατέρες εκφράζουν την αλήθεια της Εκκλησίας, ότι ο Θεός δεν είναι η ιδέα του αγαθού, όπως έλεγε ο Πλάτων, αλλά ο προσωπικός Θεός που εμφανίσθηκε στους Προφήτας, Αποστόλους και αγίους.
Η ψυχή δεν προϋπήρχε, αλλά δημιουργείται από τον Θεό ταυτόχρονα με το σώμα. Το σώμα δεν είναι το δεσμωτήριο της ψυχής, αλλά μαζί με την ψυχή αποτελεί τον άνθρωπο, αφού το σώμα δεν είναι ο πλήρης άνθρωπος, αλλά το σώμα του ανθρώπου, και η ψυχή δεν είνσι ο πλήρης άνθρωπος, αλλά η ψυχή του ανθρώπου. Διδάσκουν επίσης οι άγιοι Πατέρες ότι ο κόσμος δεν ήλθε στην ύπαρξη από την πτώση του από τον λεγόμενο πραγματικό κόσμο, δηλαδή τον κόσμο των ιδεών, αλλά δημιουργήθηκε από τον Θεό κατά θετικό τρόπο. Επίσης διδάσκουν ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε «εκ του μηδενός» και ότι διευθύνεται από την άκτιστη Πρόνοια και την άκτιστη κυβερνητική ενέργεια του Θεού. Επίσης διδάσκουν οι άγιοι Πατέρες ο έρωτας δεν είναι μόνον μιά κίνηση του ανθρώπου πρός τον Θεό, όπως έλεγε ο Πλάτων, ούτε εκφράζει την αδυναμία του ανθρώπου που κινείται πρός το πρώτον ακίνητον κινούν για να αισθανθή πληρότητα, αλλά ότι είναι θετική ενέργεια. Ο Θεός δεν είναι απλώς το ακίνητον κινούν, αλλά συγχρόνως κινείται πρός τον άνθρωπο. Κινεί και κινείται. Και ο έρωτας δεν είναι στοιχείο αδυναμίας του ανθρώπου, αφού έρως ονομάζεται και αυτός ο Ίδιος ο Θεός, ο οποίος είναι έρως και εραστόν, που κινεί και κινείται. Ανέφερα τηλεγραφικά τις κεντρικές απόψεις των αγίων Πατέρων που αντιτίθεται στην φιλοσοφία. Δεν τις αναλύω περισσότερο γιατί δεν είναι αυτός ο σκοπός μου εδώ.
Το ότι η Εκκλησία απέρριψε όλες αυτές τις θεωρίες των φιλοσόφων μπορεί να το δή κανείς συνοπτικά στο «Συνοδικόν» της Ορθοδοξίας, ένα κείμενο το οποίο διαβάζεται την Κυριακή της Ορθοδοξίας. Μάλιστα όχι μόνον απορρίπτονται αυτές οι θεωρίες ως κακόδοξες, αλλά ρητώς και επανειλημμένως λέγεται ότι όσοι δέχονται τις θεωρίες των φιλοσόφων αναθεματίζονται από την Εκκλησία. Αναθεματίζονται όσοι δέχονται «τας Πλατωνικάς ιδέας ως αληθείς» και όσοι λέγουν και δέχονται «ως αυθυπόστατον την ύλην». Επίσης αναθεματίζονται όσοι δέχονται και μεταδίδουν «τα μάταια και ελληνικά ρήματα», όσοι ισχυρίζονται ότι «προΰπαρξίς εστι τών ψυχών, καί ουκ εκ τού μη όντος τα πάντα εγένετο, καί παρήχθησαν». Ακόμη αναθεματίζονται όσοι δογματίζουν «την ύλην άναρχον, και τας ιδέας, ή συνάναρχον τώ Δημιουργώ πάντων και Θεώ» και ότι όλα τα κτίσματα «αΐδιά τε εισι και άναρχα, και διαμένουσιν αναλλοίωτα». Επίσης αναθεματίζονται όσοι προτιμούν «την μωράν των έξωθεν φιλοσόφων λεγομένην σοφίαν» όσοι ακολουθούν "τοίς καθηγηταίς αυτών» και όσοι δέχονται «τας τε μετεμψυχώσεις των ανθρωπίνων ψυχών" (Τριώδιον, εκδ. ΦΩΣ, σελ. 159-160).
Απόσπασμα από το βιβλίο τού σεβ. Ναυπάκτουπ. Ιεροθέου: "Το πρόσωπο στην Ορθόδοξη παράδοση
Λίβανος: Η ζωή μιας έφηβης σε ένα χωριό Σουφ
Η Stéphanie είναι 13 ετών και ζει στο Mazraat el Chouf, ένα χωριό σκαρφαλωμένο στους καταπράσινους λόφους του Λιβάνου, ανάμεσα στη Μεσόγειο Θάλασσα και την κοιλάδα Bekaa. Κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών, μοιράζεται την καθημερινότητά της μαζί μας: οικογενειακά γεύματα, εξόδους με τους φίλους της, ανακάλυψη ενός ιερού των Δρούζων και τις παραδόσεις που διαμορφώνουν τη ζωή στο χωριό.
Καθώς περνούν οι μέρες, η Stéphanie παρατηρεί τις προετοιμασίες για τον γάμο της ξαδέρφης της Ranimé, ένα σημαντικό γεγονός για ολόκληρη την κοινότητα. Μέσα από τα εφηβικά της μάτια, αναδύεται ένας Λίβανος που είναι προσκολλημένος στις παραδόσεις του, αλλά και κοιτάζει προς το μέλλον. Ανάμεσα σε ορεινά τοπία, κουλτούρα Δρούζων και οικογενειακή ζωή, αυτή η ταινία προσφέρει ένα οικείο και αυθεντικό πορτρέτο ενός λιβανέζικου χωριού.
«Μπράβο Χακάν Φιντάν»…
Ο Σενέρ Λεβέντ εξευτελίζει τον Τούρκο ΥΠΕΞ
Ο Τουρκοκύπριος δημοσιογράφος Σενέρ Λεβέντ τολμά να σχολιάσει τις δηλώσεις του Τούρκου υπουργού εξωτερικών , με τρόπο που δεν τολμούν πολλοί δικοί μας αλλά ακόμα και οι «φίλοι και σύμμαχοι μας» στην Ε.Ε, στα ΗΕ και στο ΝΑΤΟ.
Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που ο δημοσιογράφος μας εκπλήσσει ευχάριστα.
Πολεμά εδώ και χρόνια ενάντια στην τουρκική κατοχή στην Κύπρο , με κίνδυνο της ζωής του, αλλά δεν πτοείται.
Αξίζει να διαβάσουμε αυτά που γράφει με το γλαφυρό ύφος του:
«Μπράβο Χακάν Φιντάν!
Προσπαθούμε εδώ και χρόνια να τους το εξηγήσουμε , αλλά δεν τα καταφέρνουμε..
Δεν κατάλαβαν…
Δεν θέλησαν να καταλάβουν
Τους είπαμε ότι είναι εισβολείς
Θύμωσαν
Διώξατε , τους είπαμε, τους Ελληνοκύπριους από τη γη, τα σπίτια τους με τη βία των όπλων.
Εξοργίστηκαν
Διώξατε , τους είπαμε, τους Ελληνοκύπριους και εγκαταστήσατε αυτούς που φέρατε στα σπίτια τους. Δεν έφτασε αυτό τους δώσατε και πλαστούς τίτλους ιδιοκτησίας.
Εκνευρίστηκαν
Αυτό είναι ληστεία τους είπαμε
Μας επιτέθηκαν
Και να τώρα , επιτέλους, εσύ μας επιβεβαιώνεις.
Μαζί με το Ισραήλ σαν να περιγράφεις και την Τουρκία…
Μπράβο!
Για πρώτη φορά ένας Τούρκος υπουργός Εξωτερικών έκανε μια σωστή διαπίστωση…
Σε συγχαίρω.
Κοίτα πόσο ωραία τα είπες: «Εισβάλεις στα εδάφη κάποιου. Δεν περιορίζεσαι μόνο σε αυτό .Αρπάζεις τα σπίτια του, τα γκρεμίζεις, τον πετάς έξω.
Μετά φέρνεις κάποιον άλλον τον εγκαθιστάς εκεί , μετά εφευρίσκεις έναν τεχνικό όρο και τον αποκαλείς «έποικο». Αυτό λέγεται ληστεία»….
«Ναι κ. Χακάν
Πολύ σωστά
Έχετε δίκαιο
Αυτό λέγεται ληστεία
Είναι ολοφάνερα, η γνωστή μας ληστεία
Αυτό λοιπόν έκανε η Τουρκία στην Κύπρο….
Τώρα το κάνει το Ισραήλ..
Δεν έχετε καμία διαφορά.
Δεν διαφέρετε και από άλλες πλευρές.
Το Ισραήλ σκοτώνει τους Παλαιστίνιους γιατί είναι δήθεν τρομοκράτες.
Κι εσείς σκοτώνετε τους Κούρδους επειδή είναι δήθεν τρομοκράτες
Ασφαλώς θα συζητήσουμε και αυτό το θέμα , αλλά ας εξετάσουμε πρώτα αυτή τη ληστεία.
Εάν το Ισραήλ διώχνει τον Μοχάμεντ, τον Σουλεϊμάν από τα σπίτια τους κι εσείς δεν διώξατε τον Ανδρέα και την Ελένη από τα δικά τους;
Δεν κλέψατε τις περιουσίες τους;
Δεν τις κλέψατε και τις δώσατε σε άλλους;
Οι Στρατηγοί σας δεν μετέφεραν με πλοία τα κλοπιμαία στην Τουρκία;
Μίλα κύριε Χακάν..
Το Ισραήλ κατέχει τα εδάφη της Παλαιστίνης , αλλά η Τουρκία δεν κατέχει τα εδάφη της Κύπρου;
Εσείς μάλιστα δεν διαπράξατε αυτά μόνο στην Κύπρο, αλλά τα κάνατε και στη Συρία.
Αυτά που κάνει το Ισραήλ είναι ληστεία , αυτά που κάνετε εσείς δεν είναι;
Πόσο μοιάζετε μεταξύ σας , όπως όλοι οι εισβολείς.
Αυτό δεν άλλαξε καθόλου από την εποχή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας
Κι εκείνοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους απελευθερωτές στα εδάφη που καταλάμβαναν.
Και θεωρούσαν δικαίωμα τους τη λαφυραγωγία ακόμα και των γυναικών
Χαρακτήριζαν ειρηνευτική επιχείρηση την εισβολή που έκαναν
Κι εσείς την αποκαλέσατε ειρηνευτική επιχείρηση
Αλλά αν πράγματι ήταν μια ειρηνευτική επιχείρηση δεν θα σκότωναν αμάχους, δεν θα έδιωχναν τους ανθρώπους από τις εστίες τους και δεν θα αρπάζατε τις περιουσίες τους σαν κλέφτες.
Αποκαλείτε κλέφτες τους Ισραηλινούς , αλλά εσείς συνεχίζετε ακόμα να καταληστεύετε την Κύπρο
Πουλάτε σε άλλους τα αγαθά των Ελλήνων
Αφού φάγατε και κατάπιατε εσείς τα αγαθά τους
Τώρα ξεπουλάτε σε άλλους ό,τι έχει απομείνει.
Είναι δική σας η Αμμόχωστος;
Δεν είναι
Αλλά την πουλάτε υπερηφανευόμενοι
Αυτή είναι μια ληστεία κύριε Χακάν
Η Κερύνεια είναι ληστεία
Η Μόρφου είναι ληστεία
Η Καρπασία είναι ληστεία
Η Αμμόχωστος είναι ληστεία
Δεν κλέψατε ότι περιουσιακό στοιχείο Ελλήνων υπήρχε;
Αυτό δεν το λέω μόνο εγώ
Το λες κι εσύ
Το λες για το Ισράηλ
Γιατί δεν βλέπεις το αγκάθι στο μάτι σου
Σε ευχαριστώ και πάλι γι αυτό που λες
Τόσον καιρό το λέγαμε μόνο εμείς
Είναι ληστεία είπαμε
Δεν το κατάλαβαν
Τώρα το είπες εσύ
Ίσως τώρα το καταλάβουν.
Σενέρ Λεβέντ Avrupa »
Το άρθρο του ανέβηκε στο Facebook και προκάλεσε πολλά σχόλια. Εντύπωση προκαλούν τα όσα γράφουν οι ομοεθνείς του . Επικαλούνται το Πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, το φόρο περιουσίας που τους επιβλήθηκε το 1942, και την επιστράτευση των είκοσι ηλικιών στο Ασκαλε, στη Σιβηρία της Τουρκίας. Δεν ξεχνούν όλες τις βαρβαρότητες που διέπραξαν οι Τούρκοι σε βάρος των Ελλήνων.
Ό,τι και να λένε οι πολίτες δεν αγγίζει αυτούς που κρατούν τις τύχες των λαών στα χέρια τους. Άλλωστε οι πέντε χώρες μόνιμα μέλη των Ηνωμένων Εθνών είναι αυτές που πωλούν τα περισσότερα όπλα στον πλανήτη. Περιμένει ποτέ κανείς την ειρήνη στον κόσμο; Όλοι είμαστε εν δυνάμει ¨παράπλευρες απώλειες¨ των μεγάλων συμφερόντων.
ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ .Πως το Ισλάμ ξεγελά και επιβάλετε στις κοινωνίες
Μια εξαιρετική ανάλυση για το πονηρό Ισλάμ για μη μουσουλμανικές κοινωνίες..
Με τον Σάββα Καλεντερίδη
Νεκρή η Λιβανέζα ποιήτρια Χατούμ Σαλμά
Κάτω από τα ερείπια του σπιτιού της στο Σούινγκ Χιλ της Βηρυτού βρήκαν προχτές νεκρή και διαμελισμένη την Λιβανέζα ποιήτρια Χατούμ Σαλμά (Khatoun Salma), να κείτεται μέσα στα μπάζα. Με τον θάνατο της ποιήτριας έπειτα από ισραηλινό βομβαρδισμό στη Βηρυτό, ο πόλεμος γίνεται πιο αδυσώπητος. Σαν να ακούω τα οστά της που σπάνε πάνω στους στίχους της, σαν να μυρίζω το αίμα της που κυλάει πιο βαθιά στις ρωγμές της ποίησης, σαν να γκρεμίζεται όλος ο κόσμος εξαιτίας της δολοφονικής μηχανής του Νετανιάχου. Ο Λίβανος, η Βηρυτός, η Γάζα πάνε να γίνουν μια έρημος από σκόνη οστών, μια χαβούζα από αίμα, μια μαρτυρική περιοχή που σε λίγο θα στεγάζει εισαγόμενους δαίμονες σιωνιστές. Ο θάνατός της δεν είναι ένας ακόμη αριθμός. Η Χατούμ Σαλμά πέθανε αλλά θα ζει στις καρδιές και στις ψυχές όσων ακόμη στέκονται όρθιοι στη νεοφασιστική λαίλαπα και έχουν το θάρρος να ξεχωρίζουν την αξιοπρέπεια από την υποταγή.
Ένα ποίημά της που μετέφρασε από τα αραβικά η Πέρσα Κουμούτση:
Εσύ είσαι εκείνος που σιωπά.
και εσύ είσαι αυτός που φλυαρεί.
Αχ αυτός ο θόρυβος,
ζεστασιά μαζί και μοναξιά
Πόσο γλυκά είναι τα λόγια σου
για σένα,
για τον εαυτό σου
που σε έχει στοιχειώσει!
Ταξίδι 3.700 χρόνια πίσω: Η Κνωσός του 1700 π.Χ. "ζωντανεύει" με AI
Η αναπαράσταση παρουσιάζει το θρυλικό Ανάκτορο της Κνωσού όπως εκτιμάται ότι έμοιαζε στην αρχαιότητα
Με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης, ένα νέο βίντεο μάς μεταφέρει πίσω στην Κρήτη του 1700 π.Χ., την εποχή που ο πρώτος ευρωπαϊκός πολιτισμός, ο Μινωικός, γνώριζε τη μέγιστη ακμή του. Η αναπαράσταση παρουσιάζει το θρυλικό Ανάκτορο της Κνωσού όπως εκτιμάται ότι έμοιαζε στην αρχαιότητα: ένα τεράστιο συγκρότημα με περισσότερα από χίλια δωμάτια, χωρίς οχυρωματικά τείχη, αλλά με εξελιγμένο υδραυλικό σύστημα και τουαλέτες με καζανάκι — τεχνολογία που η υπόλοιπη Ευρώπη θα γνώριζε χιλιετίες αργότερα.
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο, όπως επισημαίνεται στο βίντεο, είναι η κοινωνική οργάνωση της εποχής. Πρόκειται για έναν πολιτισμό που, σύμφωνα με την παρουσίαση, δεν κυβερνιόταν από βασιλιάδες αλλά από αρχιέρειες, ενώ βρέθηκε αντιμέτωπος με δύο καταστροφές: μια ηφαιστειακή έκρηξη τεράστιας ισχύος και στη συνέχεια μια εισβολή πολεμιστών από την ηπειρωτική Ελλάδα. Η αφήγηση συνδέει την παρακμή αυτής της ειρηνικής, θεοκεντρικής κουλτούρας με τη γέννηση των μύθων του Λαβύρινθου και του Μινώταυρου, προσκαλώντας το κοινό να φανταστεί πώς οι θρύλοι αυτοί γεννήθηκαν μέσα από τα ερείπια ενός πραγματικού πολιτισμού.
Δείξον μοι τόν άνθρωπόν σου...
Γράφει ο Πρωτ. π. Θωμάς Βαμβίνης
Η μαχητική αθεΐα δέν είναι ο μέγιστος κίνδυνος γιά τά μέλη τής Εκκλησίας, άν καί όπως δείχνουν τά πράγματα θά περάσουμε –εξαιτίας της–μιά περίοδο στήν οποία θά δημιουργηθούν κλυδωνισμοί σέ αρκετές συνειδήσεις σκεπτομένων Χριστιανών, νέων κυρίως, αλλά καί μεγάλων, οι οποίοι δέν έχουν προχωρήσει από τήν σκέψη στήν εμπειρική επιβεβαίωση τού αποστολικού καί πατερικού κηρύγματος. Από τίς πολύφθογγες επιστημονικοφανείς ρητορίες τών αθέων θά περάσουν επίσης από πειρασμό καί όσοι ζούν τήν πίστη τους ως αυτονόητη οικογενειακή παράδοση ή ως ένα πολιτιστικό στοιχείο άρρηκτα δεμένο μέ τήν εθνική μας ιστορία, χωρίς όμως νά τήν έχουν αφομοιώσει, χωρίς νά τήν έχουν μετατρέψει σέ φρόνημα καί καθημερινή πράξη, μέσα στό πλαίσιο τών συνθηκών τής σύγχρονης ζωής.
Παρά ταύτα η μαχητική αθεΐα, όπως ήδη σημειώσαμε, δέν αποτελεί από μόνη της τόν μέγιστο κίνδυνο γιά τά μέλη τής Εκκλησίας. Γιά νά γίνη επικίνδυνη χρειάζεται νά έχη θεολογικούς συμμάχους, προερχόμενους μάλιστα μέσα από τό πλήρωμα τής Εκκλησίας. Η αναφορά σ’ αυτούς τούς ενδοεκκλησιαστικούς συμμάχους τής αθεΐας θεωρούμε ότι είναι ένα έργο σημαντικότερο από τήν εύκολη καί ανέξοδη λογική κατατρόπωση τών αθεϊστικών φληναφημάτων. Γι’ αυτό στήν συνέχεια θά προσπαθήσουμε νά περιγράψουμε έναν τέτοιο «εξ ημών αυτών» προερχόμενο σύμμαχο τής αθεΐας.
Πιστεύουμε ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος γιά τά μέλη τής Εκκλησίας είναι η καλλιεργούμενη από πολλούς επιφανειακή θρησκευτικότητα, η οποία δέν επιδρά στό βάθος τού ανθρώπου. Αυτή η επιφανειακή θρησκευτικότητα έχει πολλούς καί ανόμοιους, ως πρός τίς θεολογικές τους προϋποθέσεις, «εργάτες» μέσα στόν Αμπελώνα τού Κυρίου.
Παλαιότερα ήταν έντονη μιά θεολογικά αφυδατωμένη ηθικολογία, πού υποβίβαζε τό κήρυγμα τής Εκκλησίας σέ κανόνες εξωτερικής συμπεριφοράς, σέ ποιμαντικές δράσεις πού αγνοούσαν τήν επιστήμη τών λογισμών, τό φιλοκαλικό ήθος καί γενικά τόν ησυχαστικό πυρήνα τής πατερικής παραδόσεως. Έτσι έμενε αθεράπευτο τό βάθος τού ανθρώπου, η «πνευματική του καρδιά», ο «οφθαλμός τής ψυχής» του, μέ αποτέλεσμα τήν βίωση μιάς «υπαρξιακής αθεΐας», αφού άθεος μέσα στήν εκκλησιαστική μας παράδοση δέν είναι μόνον αυτός πού διακηρύττει τήν αθεΐα του καί πολεμά μέ λόγια τήν πίστη στόν Θεό, αλλά καί αυτός πού δέν μετέχει κατά διαφόρους βαθμούς στήν καθαρτική, φωτιστική καί θεοποιό ενέργεια τού Θεού καί γι’ αυτό δέν «βεβαιώνεται χάριτι τή καρδία» γιά τήν αλήθεια τής πίστεως.
Στίς μέρες μας πιστεύουμε ότι η επιφανειακή θρησκευτικότητα καλλιεργείται από μιά ασπόνδυλη ασκητικά εκκλησιολογία, η οποία ενώ πολύ σωστά θεμελιώνεται στήν Θεία Ευχαριστία, στήν οποία τονίζεται ο σημαντικότατος ρόλος τού προεστώτος Επισκόπου, εντούτοις αποσυνδέται από τήν ιεραρχική διάρθρωση τού εκκλησιαστικού σώματος μέ βάση τούς βαθμούς τελειώσεως (κάθαρση, φωτισμός, τελείωση).
Σέ μιά κατεύθυνση αυτής τής εκκλησιολογίας η Θεία Ευχαριστία απογυμνωμένη από τίς ασκητικές προϋποθέσεις της χρησιμοποιείται γιά νά στηρίξη τήν νομική ―κοσμικής υφής― ιεράρχηση τών διαφόρων διοικητικών αρμοδιοτήτων.
Γίνεται λόγος γιά Θεία Ευχαριστία καί εκκλησιαστικότητα χωρίς αναφορά στήν θεραπεία τής ψυχής, τόν αγιασμό καί φωτισμό τών μελών τής Εκκλησίας, πού είναι η κύρια λειτουργία τών βαθμών τής ιερωσύνης, τό κύριο έργο διακόνων, πρεσβυτέρων καί επισκόπων. Έτσι η λειτουργική ζωή εξαντλείται στήν τελετουργία, η Θεία Λειτουργία αποδεσμεύεται από τίς ασκητικές προϋποθέσεις της καί η εκκλησιαστική ζωή υποβιβάζεται σέ μιά ανεξέλικτη επιφανειακή θρησκευτικότητα.
Αυτή η θρησκευτικότητα μαζί μέ τήν εκκλησιολογία της βρίσκεται πολύ μακριά από τόν εκκλησιαστικό-ευαγγελικό τρόπο ζωής καί προσιδιάζει περισσότερο σέ μαγικές νοοτροπίες, οι οποίες είναι εύκολος αντίπαλος γιά τούς αγνωστικιστές καί τούς αθέους.
Γι’ αυτό άλλωστε βλέπουμε (αυτούς τούς τελευταίους) μέ μεγάλη ευκολία νά βάζουν τόν Χριστιανισμό στήν ίδια κατηγορία μέ τόν σαμανισμό καί τόν Μουσουλμανισμό, χωρίς μάλιστα νά ενδιαφέρονται γιά τήν αβυσσαλέα διαφορά τών θεολογικών διδασκαλιών τών διαφόρων θρησκειών, ούτε πολύ περισσότερο γιά τήν διάκριση Ορθοδοξίας καί αίρεσης ή γιά τήν μελέτη τών διαφορών τών επιμέρους χριστιανικών ομολογιών.
Ο απολογητής Θεόφιλος, επίσκοπος Αντιοχείας, πού έδρασε στό δεύτερο μισό τού 2ου μ.Χ. αιώνος, θά μάς βοηθήση στό σημείο αυτό μέ τήν επισήμανση τού κύριου έργου τής Εκκλησίας. Θά δούμε ορισμένες καίριες διαχρονικές θέσεις του τίς οποίες διατυπώνει σέ μιά πραγματεία του τήν οποία απευθύνει σ’ έναν φίλο του ειδωλάτρη ονόματι Αυτόλυκο. Ο Αυτόλυκος εξεπλάγη όταν έμαθε ότι ο Θεόφιλος μετεστράφη από τήν ειδωλολατρία στήν Χριστιανική πίστη. Δέσμιος μάλιστα στίς φιλοσοφικές καί θρησκευτικές απόψεις τής ειδωλολατρικής παραδόσεώς του, θεωρούσε ότι ο Θεός τών Χριστιανών, τού οποίου τό «είδος» είναι «άρρητον καί ανέκφραστον... μή δυνάμενον οφθαλμοίς σαρκίνοις οραθήναι», είναι έξω από τήν ανθρώπινη εμπειρία. Γι’ αυτό έλεγε στόν Θεόφιλο: «Δείξον μοι τόν Θεόν σου». Κι ο Θεόφιλος, αποκαλύπτοντας τό πραγματικό έργο τής Εκκλησίας, τού απαντούσε. «Δείξον μοι τόν άνθρωπόν σου καγώ σοι δείξω τόν Θεόν μου». Δείξε μου, δηλαδή, άν είσαι άνθρωπος μέ καθαρή εσωτερική αίσθηση, μέ καθαρή καρδιά, ικανή νά βλέπη τόν Θεό «δείξον βλέποντας τούς οφθαλμούς τής ψυχής σου καί τά ώτα τής καρδίας σου ακούοντα». Αλλιώς ό,τι θεολογικό καί νά σού πώ δέν θά τό καταλάβης.
Ο σπόρος τής πίστεως γιά νά φέρη «καρπόν εκατονταπλασίονα», σύμφωνα μέ τήν παραβολή τού σπορέως, πρέπει νά πέση σέ «γήν αγαθήν», σέ καλλιεργημένη καθαρή καρδιά. Δέν είναι όλοι ικανοί νά ακούσουν «λόγον Κυρίου». Δέν έχουν όλοι τήν δυνατότητα τών Αγγέλων, οι οποίοι, σύμφωνα μέ τόν 102ο ψαλμό, είναι «δυνατοί ισχύϊ» στό νά τηρούν τόν λόγον τού Θεού, «τού ακούσαι τής φωνής τών λόγων Αυτού». Ο Θεόφιλος παρομοιάζει τήν ψυχή τού ανθρώπου μέ καθρέπτη «Ώσπερ έσοπτρον εστιλβωμένον, ούτως δεί τόν άνθρωπον έχειν καθαράν ψυχήν». Κι όπως ο μεταλλικός καθρέπτης άν σκουριάση δέν δείχνει τό πρόσωπο τού άνθρώπου, έτσι καί η ψυχή τού ανθρώπου άν μπή σ’ αυτήν η αμαρτία «ου δύναται ο τοιούτος άνθρωπος θεωρείν τόν Θεόν».
Οπότε τό κριτήριο γιά μιά πίστη είναι ο «άνθρωπός» της. Οι διάλογοι μέ λογικά επιχειρήματα είναι συνήθως εκκλησιαστικά ατελέσφοροι, γιατί δέν βεβαιώνουν τήν καρδιά, δέν πείθουν «τόν κρυπτόν τής καρδίας άνθρωπον». Αντί, λοιπόν, γιά παιγνιώδη επιχειρήματα αποτελεσματικότερη σ’ έναν διάλογο γιά τήν πίστη είναι η απαίτηση: «δείξον μοι τόν άνθρωπόν σου», γιά νά διαπιστωθή άν έχη «βλέποντας τούς οφθαλμούς τής ψυχής [του] καί τά ώτα τής καρδίας [του] ακούοντα».
Μέ λίγα λόγια η πίστη πού μπορεί νά ενεργοποιήση τίς αισθήσεις τής ψυχής καί νά καταστήση τόν άνθρωπο θεόπτη, είναι η αληθινή πίστη. Γι’ αυτό άλλωστε καί η Εκκλησία πού δέν «παράγει» θεόπτες δέν μπορεί νά είναι αληθινή ― Ορθόδοξη― Εκκλησία.
Σύμφωνα μέ τόν Θεόφιλο Αντιοχείας, αλλά καί σύνολη τήν αποστολική καί πατερική παράδοση, ο πρωταρχικός ρόλος τής εκκλησιαστικής ποιμαντικής είναι η απαλλαγή από τά σωματικά καί ψυχικά πάθη πού δέν αφήνουν τόν Θεό νά εμφανισθή στήν ψυχή τού ανθρώπου «τοίς γάρ ταύτα πράσσουσιν ο Θεός ουκ εμφανίζεται, εάν μή πρώτον εαυτούς καθαρίσωσιν από παντός μολυσμού».
Τό ισχυρότερο όπλο εναντίον τών πολεμίων τής Χριστιανικής πίστης, αθέων καί αλλοπίστων, είναι ο «άνθρωπός» της. Τό υγιές ψυχικά καί πνευματικά μέλος τής Εκκλησίας, πού μέ τήν άσκηση τών εντολών τού Χριστού καί τήν χάρη τών μυστηρίων απόκτησε καρδιά απλή, νού ταπεινό καί απόνηρο, οξύτατο σέ πνευματικά θεωρήματα, ικανό νά δέχεται τίς επισκέψεις τού Θεού.
Είναι φανερό από τά παραπάνω ότι όλες οι «θεολογίες», ρωσικής ή νεοελληνικής προελεύσεως, πού αναφέρονται στήν ιεραρχική δομή τής εκκλησιαστικής διοίκησης, στήν υπακοή στά θεσμικά όργανα τής Εκκλησίας, στήν οργάνωση τών Ενοριών, στήν καλλιέργεια τής λειτουργικής ζωής καί τήν ανάπτυξη τής «ευχαριστιακής συνειδήσεως», στόν εξοβελισμό τής ατομικής ευσέβειας καί τήν βίωση τού κοινοτικού πνεύματος, άν δέν συνδέονται μέ τήν πνευματική θεραπεία τού ανθρώπου, τήν ίαση τού οφθαλμού τής ψυχής του, οδηγούν σέ μιά επιφανειακή, δεισιδαιμονική θρησκευτικότητα, πού είναι εύκολος αντίπαλος τών πολυμήχανων αθέων.
Οι Παμίροι
Οι Παμίροι είναι ένας από τους πιο μυστηριώδεις και ταυτόχρονα πιο υποτιμημένους λαούς στη Γη.
Τα Όρη Παμίρ είναι μια θρυλική ορεινή περιοχή που συχνά αποκαλείται «Στέγη του Κόσμου», με υψόμετρο που κυμαίνεται από 2.800 έως σχεδόν 7.500 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Αυτή η σκληρή και απομακρυσμένη γη έχει γίνει η πατρίδα ενός μοναδικού λαού για τον οποίο, παραδόξως, λίγα είναι γνωστά.
Η απομόνωσή τους έχει βοηθήσει τους Παμίρους να διατηρήσουν αρχαίες γλώσσες, παραδόσεις και έναν ξεχωριστό τρόπο ζωής. Στο πέρασμα των αιώνων, πολλές αυτοκρατορίες προσπάθησαν να κατακτήσουν αυτά τα εδάφη - από τους Σασσανίδες και τους Τούρκους μέχρι τους Μογγόλους και τους Τιμουρίδες. Ωστόσο, οι Παμίροι παρέμειναν άτρωτοι: οι ντόπιοι υπερασπίστηκαν σθεναρά την ελευθερία τους και η βαθιά γνώση των βουνών έγινε η μεγαλύτερη δύναμή τους.
Είναι ενδιαφέρον ότι ορισμένοι Παμίροι πιστεύουν ότι είναι απόγονοι των πολεμιστών του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ωστόσο, πολλοί ερευνητές συνδέουν την καταγωγή τους με αρχαίες φυλές Σκύθων και Σάκα.
Σήμερα, ο πληθυσμός των Παμίρων αριθμεί περίπου 300.000 άτομα. Στην εμφάνιση, συχνά μοιάζουν περισσότερο με Ευρωπαίους παρά με Ασιάτες, με ανοιχτόχρωμα μαλλιά και μπλε, πράσινα ή γκρίζα μάτια — μια εντυπωσιακή αντίθεση στην καρδιά της Ασίας.
Οι Παμίρι αποτελούν ένα ζωντανό παράδειγμα του πώς ο πολιτισμός και η ταυτότητα μπορούν να αντέξουν για αιώνες, ακόμη και στις πιο σκληρές συνθήκες.
Όμορφα, περίεργα, πρωτότυπα, παράξενα και σπάνια!!!
ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ
120 χρόνια, πλεγμένα με θυσία, ανθεκτικότητα και αδιάσπαστο πνεύμα.
Από τις πρώτες Ελληνικές οικογένειες που έφτασαν με λίγη ελπίδα, στην ακμάζουσα, περήφανη κοινότητα που γιορτάζουμε κάθε χρόνο, η Ελληνική Κοινότητα του Μεγάλου Μόντρεαλ στέκεται ως ζωντανή απόδειξη μιας κληρονομιάς που διατηρείται προσεκτικά και ενός πολιτισμού που συνεχίζει να ανθίζει.
Αλλά μια κληρονομιά δεν είναι κάτι που απλά κληρονομούν, είναι κάτι που επιλέγουν να τιμούν και να συνεχίζουν..
Στέκονται υπερήφανα με την κοινοτητά τους. Κρατάνε τη γλώσσα μας, την Ορθόδοξη πίστη και τις παραδόσεις μας και το πνεύμα του Ελληνισμού ζωντανό για τις επόμενες γενιές.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΑΔΕΛΦΙΑ
Πέμπτη 16 Απριλίου 2026
Αγίου Σεραφείμ της Βιρίτσα ,λόγος παρηγοριάς και νουθεσίας
Ο Άγιος Σεραφείμ της Βιρίτσα (1866-1949)
Το κείμενο στο βίντεο είναι ένα γράμμα που εστάλη από τον Άγιο Σεραφείμ σε ένα πνευματικό του παιδί, επίσκοπο, ο οποίος βρισκόταν στη φυλακή. Είναι ένας λόγος παρηγοριάς και νουθεσίας που ο Δημιουργός Θεός απευθύνει στην ψυχή του ανθρώπου.
Ανάσταση στην Αττάλεια της Τουρκίας
Με λαμπρότητα εορτάστηκε η Ανάσταση του Κυρίου στην Ιερά Μητρόπολη Πισιδίας και συγκεκριμμένα στον Ιερό Ναό Αγίου Αλυπίου στην Αττάλεια της Τουρκίας. Την τελετή της Αναστάσεως, αλλά και την Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία τέλεσε ο Πισιδίας π. Ιώβ, πλαισιούμενος από Ιερείς της Μητροπόλεως.
Πλήθος Ορθοδόξων πλειονοψηφία στην Ρώσων την καταγωγή κατοίκων Τουρκίας κατέκλυσε τον Ιερό Ναό, με σκοπό να συμμετάσχει στην Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία.
Εκεί ο τόπος που εργάζεται ιεραποστολικά και ο π.Θεολόγος ο Αγιορείτης .
Ο Ιώβ θυμίζουμε ειναι ουκρανικής καταγωγής!
Η θεόθεν κλήση στην Χριστιανική πίστη ενός Μουσουλμάνου
Γεννήθηκε το 1926 σ΄ ένα νησί της Δωδεκανήσου. Όλη την παιδική ηλικία την έζησε παίζοντας με τα χριστιανόπαιδα, ενώ ο ίδιος ήταν Μουσουλμάνος. Τις παραμονές των χριστιανικών γιορτών μαζί με τα παιδιά του χωριού έτρεχε στα κάλαντα παίζοντας με την φλογέρα του. Το σπίτι πού έμεναν ήταν ένας σταύλος. Εκεί τη νύχτα της παραμονής των Χριστουγέννων -μετά τα κάλαντα- και αφού είχε ξαπλώσει για να κοιμηθή, αισθάνεται να άνοίγη η πόρτα και μπροστά του να εμφανίζεται ο Χριστός. Φορούσε άσπρο χιτώνα, το πρόσωπο του ήταν χαμογελαστό και του είπε: «Ήρθα για σένα, είσαι δικό μου παιδί» και εξαφανίστηκε. Το ίδιο επαναλήφθηκε τις επόμενες δυο νύχτες.
Ο μικρός ήταν τότε περίπου δεκατριών χρόνων. Βρέθηκε μπροστά στο δίλημμα, αν θα το πή η όχι και σε ποιόν. Ύστερα από σκέψη αποφάσισε να το πη στον πρόεδρο του χωριού, ένα σεβάσμιο ηλικιωμένο άνδρα, τον μπάρμπα-Νικόλα. Πήγε στο σπίτι του, του διηγήθηκε όλη την ιστορία και αμέσως ζήτησε να τον βαφτίσουν. Ο πρόεδρος με χαμόγελο του απάντησε: «Το σκέφτηκες, παιδί μου, καλά;». Ο μικρός του απάντησε: «Ναι, το σκέφτηκα, θέλω να με βαφτίσετε».
Ο πρόεδρος τότε του εξήγησε ότι αυτό θα ήταν δύσκολο λόγω του ότι ήταν ανήλικος και οι γονείς του θα μπορούσαν να αντιδράσουν. Στο τέλος του είπε: «Αν, παιδί μου, σε έχη φωτίσει τόσο ο Χριστός και το επιθυμής τόσο πολύ, κάνε υπομονή να φθάσης στη νόμιμη ηλικία. Τότε να το ζήτησης και θα το απολαύσεις».
Δούλευε κυρίως στις ψαρόβαρκες οι όποιες εκείνα τα χρόνια ήταν με κουπιά και πανιά. Συχνά τότε πήγαιναν στις απέναντι ακτές ιδιαίτερα στον κόλπο ανατολικά της Κώ. Κάποια φορά καθώς ερχόνταν προς το νησί από τον κόλπο γεμάτοι ψάρια, ήταν τρεις στην βάρκα, έρχεται ξαφνικά μία φοβερή κακοκαιρία. Η βάρκα πλημμύρισε και εκείνος με ενα τενεκέ προσπαθούσε να αδειάζη τα νερά. Καθώς έβγαζε τα νερά βρέθηκε ένα μικρό εικονισματάκι του Αγίου Νικολάου μέσα στον τενεκέ. Αμέσως μία φωνή μέσα του φωνάζει: «Μη με πετάξης!». Πιάνει το Εικόνισμα, το σηκώνει ψηλά και λέει: «Άγιε μου Νικόλα, σώσε μας και αν έρθη η ώρα να βαφτιστώ θα πάρω το όνομά Σου». Σε λίγη ώρα βρέθηκαν σε κάποια ακτή της Κώ.
Αργότερα πήγε στην Μικρασία. Ένα χρονικό διάστημα δούλευε σε εργοστάσιο-υφαντουργείο. Κάποια στιγμή με άλλους Κώους πηγαίνει για να γνωρίση την Σμύρνη και τον Τσεσμέ. Εκεί του άρεσε και έμεινε για να δούλεψη στα καπνά. Το βράδυ κοιμήθηκαν σε μία αποθήκη η όποια όμως ήταν παλιά Εκκλησία του Χρίστου. Οι άλλοι δύο, αδελφή και αδελφός -μουσουλμάνοι- δεν μπορούσαν να ησυχάσουν μέχρι πού αποφάσισαν να βγουν από την Εκκλησία και να κοιμηθούν στο χωράφι. Έτσι εκείνος έμεινε μόνος μέσα στο σκοτάδι.
Αφού κοιμήθηκε για λίγη ώρα, ανοίγει τα μάτια του και βλέπει ενα φως να βγαίνη μέσα από το Ιερό. Κοιτάζει έξω, ήταν σκοτεινά, η Εκκλησία όμως έλαμπε. Την επόμενη βραδιά το ίδιο. Την τρίτη βραδιά μαζί με το φως ακούει μία φωνή: «Μη ξεχάσης την υπόσχεση σου. Είσαι δικό Μου παιδί». Μετά από αυτό μέχρι το πρωΐ σκεφτόταν πώς θα γίνει Χριστιανός μέσα στην Τουρκία. Όταν ξημέρωσε είδε ότι η φωνή έβγαινε από μία σκαλιστή μαρμάρινη εικόνα του Κυρίου, η οποία ήταν και η μόνη πού είχε μείνει, χτισμένη πάνω από το Ιερό. Την ίδια μέρα μετά από μία-δυό ώρες ήρθε διαταγή να επιστρέψουν όλοι οι πρόσφυγες στις πατρίδες τους. Ήταν τότε το έτος 1945. Έτσι επέστρεψε στην Κώ σκεπτόμενος μέσα του ότι τώρα θα μπορέσει να βαπτιστή. Μέχρι τότε δεν είχε πει σε κανέναν από τους δικούς του τίποτε.
Τα Δωδεκάνησα τότε μετά την Ιταλική κατοχή τα κατείχαν οι Άγγλοι. Εκείνος δούλεψε στην Αγγλική Χωροφυλακή μέχρι την απελευθέρωση το 1947. Αργότερα το 1949-1950, την ημέρα μάλιστα πού οι Μουσουλμάνοι γιόρταζαν το Μπαϊράμι, του λέει η μητέρα του: «Σήκω και συ να πας κάτω. Έγινες πια σκέτος Χριστιανός». Τότε εκείνος πήρε την αφορμή και απήντησε: «Δεν είμαι Χριστιανός αλλά θα γίνω όταν βαπτιστώ, μυρωθώ και πάρω την Θεία Κοινωνία». Το ίδιο βράδυ βλέπει στον ύπνο του ότι ανοίγει η στέγη του σπιτιού του, τρεις Άγγελοι κατεβαίνουν στο δωμάτιό του και τού λένε πώς θέλουν να τον πάρουν μαζί τους. Εκείνος τους ρώτησε αν μπορή να πετάξη μαζί τους και τότε είδε ότι άρχισε να πετάη ανάμεσα στους Αγγέλους μέχρι την ακρογυαλιά. Στην συνέχεια ο μπροστινός Άγγελος, μετά ο δεξιός και τέλος ο αριστερός του, τον βούτηξαν από μία φορά στην θάλασσα και επέστρεψαν όλοι στο σπίτι.
Το πρωί κατάλαβε πλέον ότι είχε έρθει η ώρα για να βαφτιστή. Κατέβηκε στο λιμάνι, βρήκε ενα γνωστό του ναυτικό και αφού του εξήγησε τον σκοπό του, εκείνος τον πήρε σαν βοηθό του στο καράβι και έφτασαν στην Κάλυμνο, στην Μητρόπολη. Ύστερα έρχεται στην Ι.Μ. Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στην Πάτμο αναζητώντας τον γέροντα Αμφιλόχιο Μακρή. Μαζί του ήρθε και ο Νικόλαος Νικολαΐδης ο οποίος και έγινε στην συνέχεια νονός του.
Μετά την πρώτη επαφή με τον π. Αμφιλόχιο και τον π. Μελέτιο ωρίστηκε να γίνη η βάπτιση στο ιερό Σπήλαιο της Αποκαλύψεως. Πράγματι την επομένη το πρωΐ έγινε η βάπτιση από τον π. Ιερεμία κάτω από το τριπλό σχίσιμο του βράχου εντός του Ι. Σπηλαίου και πήρε το όνομα Νικόλαος. Όταν επανήλθε στην Ι.Μ. Αγίου Ιωάννου πήγε να προσκύνηση το ιερό Λείψανο του οσίου Χριστοδούλου, το όποιο ευωδίαζε, ενώ την προηγούμενη ημέρα, πριν βαπτιστή, δεν ένιωσε τίποτε όταν το είχε προσκυνήσει. Αφού πήραν την ευλογία του π. Αμφιλοχίου, του π. Μελετίου και του π. Ιερεμία, επέστρεψαν στην Κάλυμνο.
Εκεί έμεινε στο σπίτι του π. Κυρίλλου, όπου την τρίτη νύχτα αφότου βαπτίστηκε συνέβη το εξής: Ο νεαρός Νικόλαος φορούσε ακόμη τον βαπτιστικό χιτώνα και είχε ξαπλώσει για να κοιμηθή σ’ ένα δωμάτιο πού χρησιμοποιούσε ο π. Κύριλλος για να αγιογραφή, δίπλα στην θάλασσα. Η πόρτα του δωματίου πού έβλεπε στην θάλασσα ήταν λίγο ανοιχτή. Ξαφνικά άκουσε την φωνή της μάννας του, άνοιξε τα μάτια του και της λέει στα Τούρκικα: «Μητέρα, πώς βρέθηκες εδώ, τί θέλεις;» Και εκείνη άπαντα: «Ήρθα να σε πάρω μαζί μου». «Μητέρα, είμαι βαφτισμένος και μυρωμένος, φύγε δεν μπορώ να έρθω μαζί σου», της λέει ο Νικόλαος. Όμως εκείνη με δυνατή φωνή του λέει: «Σήκω, θα σε πάρω» και πέφτει αμέσως πάνω του, τον πιάνει από τους ώμους για να τον σηκώση. Εκείνος την σπρώχνει φωνάζοντας: «Μάννα, μή με λερώσης», και το βλέμμα του πέφτει σε μία εικόνα του Χριστού. Τότε φωνάζει κάνοντας το σημείο του Σταυρού: «Χριστέ μου, σώσε με» Εκείνη τότε σηκώθηκε όρθια, και του είπε: «Με νίκησες» και βγαίνοντας από την πόρτα πέφτει στην θάλασσα, βρέχοντας μάλιστα την πόρτα. Καθώς όμως έβγαινε η μητέρα του βλέπει πίσω της μία ουρά ζώου και όταν εξαφανίστηκε στην θάλασσα, τότε κατάλαβε ότι δεν ήταν η μητέρα του. Το πρωί ο π. Κύριλλος πού είχε ακούσει τις φωνές, ρώτησε και έμαθε τί του συνέβη. Τότε του λέει: «Μή στενοχωριέσαι, Νικόλα παιδί μου. Ήταν ο διάβολος και ήρθε να σε πειράξη». Ο νεοφώτιστος Νικόλαος παρέμεινε για ενα διάστημα στην Κάλυμνο όπου νυμφεύθηκε και αργότερα επέστρεψε στην Κώ.
Ο Νικόλαος είχε πολλές επεμβάσεις του Θεού στην ζωή του και αντιλήψεις από την θεία Χάρι. Με απλότητα και πίστη στις δυσκολίες του ζητούσε βοήθεια από τον Θεό και την λάμβανε.
Στην Κώ του συνέβη το εξής: Ήταν Μεγάλη Τρίτη, είχε κακοκαιρία τις προηγούμενες μέρες και ο Νικόλαος πού τότε ασχολιόταν με το πλέξιμο καλαθιών αλλά και την χρήση δυναμιτών για το ψάρεμα, είχε έρθει σε δύσκολη οικονομική κατάσταση. Δεν μπορούσε να αγοράση ούτε το πασχαλινό αρνί και εναγωνίως ήθελε να πιάση λίγα ψάρια για να περάσουν το Πάσχα. Αποβραδίς στην προσευχή του παρακάλεσε τον Κύριο: «Χριστέ μου, δεν έχω κανέναν άλλο να πώ τον πόνο μου, μόνο Έσύ θα με βοηθήσεις, Χριστέ μου», και κοιμήθηκε. Τότε είδε ότι βρισκόταν σε μία περιοχή με θάμνους και ενα Φως ερχόταν προς το μέρος του. Εμφανίζεται ο Χριστός φορώντας Χιτώνα και ένα Ακάνθινο Στεφάνι, ενώ έσταζε Αίμα στο Πρόσωπό Του. Ο Νικόλαος τρέχει προς το μέρος Του έτοιμος να πέση να Τον προσκύνηση και ο Χριστός τον ευλογεί. Εκείνος αμέσως γονατίζει κάνοντας τον σταυρό του και του λέει: «Χριστέ μου, βοήθησε με να πιάσω μερικά ψάρια να περάσω το Πάσχα», και τότε ακούει τον Χριστό με μία γλυκεία φωνή να του λέη: «Να πας, παιδί μου, στο Καρτέρι» και εξαφανίσθηκε. Ξαφνικά αισθάνθηκε να τον ξυπνάη η γυναίκα του λέγοντας του: «Τι έχεις; Κοιμάσαι και κάνεις τον σταυρό σου;» «Δεν ξέρω, όνειρο έβλεπα», της απαντά εκείνος, χωρίς να πη τίποτε άλλο.
Ξημέρωσε η Μεγάλη Τετάρτη και μέσα σε δυνατή βροχή πήρε δυο δυναμίτες και προχωρούσε προς το σημείο πού του υπέδειξε ο Κύριος, περισσότερο από μία ώρα πορεία. Στον δρόμο συχνά μονολογούσε, κάνοντας τον σταυρό του, «Χριστέ μου, έρχομαι, βοήθησε με». Περίπου 200 μέτρα προτού φτάση στο Καρτέρι είδε τρία ψάρια να γυαλίζουν. Ο Νικόλαος έτρεξε εκεί φωνάζοντας: «Ευχαριστώ, Χριστέ μου», έρριξε τους δύο μικρούς δυναμίτες και η θάλασσα γέμισε ψάρια. Εκείνος συνέχισε να ευχαριστή τον Κύριο γεμίζοντας επανειλημμένα το μοναδικό του τσουβαλάκι και με την βοήθεια δυο ζώων πού του έδωσαν, τα μετέφερε και τα πούλησε.
Αρκετά χρόνια αργότερα συνέβη και το εξής: Ο πατέρας του ήταν βαριά άρρωστος στο νοσοκομείο της Κώ και κατά την διαπίστωση των γιατρών ετοιμοθάνατος. Ο Νικόλαος στενοχωρημένος κατεβαίνοντας τα σκαλιά άντίκρυσε την Εικόνα του Αγίου. Παντελεήμονος, σταμάτησε και από την καρδιά του τον παρακάλεσε: «Άγιέ μου Παντελεήμονα, δώσε του δύο-τρία χρόνια ζωής ακόμα». Την επόμενη, πρωΐ’-πρωΐ’, πριν πάη στην δουλειά -εργαζόταν τότε στον Δήμο- πήγε στο Νοσοκομείο και είδε τον πατέρα του να κάθεται και να του λέη: «Ευχαριστώ, παιδί μου, πού έστειλες το γιατρό. Ήρθε σε μένα ένας νέος γιατρός και με ρώτησε:
- Πώς πάς;
- Δεν είμαι καλά του λέω. Τότε εκείνος έπιασε το κεφάλι μου και μου λέει:
- Άνοιξε καλά το στόμα σου και βγάλε την γλώσσα σου. Αμέσως την άγγιξε και μου λέει:
- Δεν έχεις τίποτα, είσαι καλά. Φεύγοντας μού λέει:
- Με έστειλε ο γυιός σου ο Νικόλαος να σε δω. Μετά από λίγο ήμουν καλά, παιδί μου».
Ο Νικόλαος κατάλαβε ότι ήταν ο Άγιος και τον ρώτησε: «Θα τον αναγνωρίσεις αν τον δής;» Έφερε, λοιπόν, την Εικόνα μπροστά στον πατέρα του και εκείνος αναγνώρισε τον γιατρό στο πρόσωπο του Αγίου Παντελεήμονος.
Ασκητές μέσα στον κόσμο,εκδόσεως Ιερού Ησυχαστηρίου «Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος»
630 88 Μεταμόρφωσις Χαλκιδικής
630 88 Μεταμόρφωσις Χαλκιδικής
Ένοχος αθωότητας....
Nύχτες και νύχτες άγρυπνες
παρέα με Καρούζο..ένοχος αθωότητας
ο κάθε αυθεντικά μοναχικός.
Στο έσω δώμα της Ψυχής
Δωμάτιο με Θέα..!!
Τουτέστιν...
Μάταιο ότιδήποτε δεν μοιραζόμαστε
με Ψυχή και Καρδιά Ανοιχτή παράτολμα...
Απλά και αυθόρμητα ακατεργαστη η αλήθεια
που ανασαίνουμε μέσα σε απόλυτη
εσωτερική σιωπή...
Επι κοινωνούμε
ομορφιά ζωής οταν
δεν κλειδώνουμε
το είναι μας
♫ இڿڰۣ-ڰۣ ♫
aeriko
Λεμόνι στην πορτοκαλιά
Λεμόνι στην πορτοκαλιά, μωρό μου
είμαι στην αγκαλιά σου
σε μένα δίνεις τα φιλιά, μικρό μου
μα σ’ άλλον την καρδιά σου
Φυσάει βοριάς απ’ το νοτιά
κι όλα τα παίρνει πέρα
αγάπες, όνειρα, φιλιά, γλυκό μου
και σκοτεινιάζει η μέρα
Άλλο θα πει Χαλκιδική, μωρό μου
κι άλλο θα πει Χαλκίδα
αλλού μου έλεγες πως πας, γλυκό μου
μα εγώ αλλού σε είδα
Φυσάει βοριάς απ’ το νοτιά
κι όλα τα παίρνει πέρα
αγάπες, όνειρα, φιλιά, γλυκό μου
και σκοτεινιάζει η μέρα
Καράβια εμείς δε θέλουμε γλυκό μου
για τα νησιά να πάμε
πάνω στο ήσυχο νερό, μικρό μου
όμορφα περπατάμε
Φυσάει βοριάς απ’ το νοτιά
κι όλα τα παίρνει πέρα
αγάπες, όνειρα, φιλιά, γλυκό μου
και σκοτεινιάζει η μέρα
Στίχοι:
Μανώλης Ρασούλης
Μουσική: Βάσω Αλαγιάννη
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
